Het glanst en het danst. Maar als je er niet oppast, is het zomaar foetsie.
Spikkels van goud en glitter, zwevend door de lucht.

Overal en toch nergens te vinden. Wanneer je de glanzende deeltjes zoekt zullen ze zich verstoppen, dan worden ze opeens dof en grauw.
Ik kijk om mij heen, verdwaald door de mist van zorgen. "Waar is die glinstering toch gebleven?" Druppels vormen zich in mijn ooghoeken; ik begin wazig te zien. Ik knipper een paar keer en daar zijn ze weer: glinsteringen van verdriet.

Maar ook iets diepers.

Een sprankel van naïeve nieuwsgierigheid. Iets kleins, sintelresten van een groter vuur dat ooit door mij heen woekerde. Ooit gedoofd door het leven van alledag. Aangewakkerd, soms, door het prisma van een traan.

De maan keek al die tijd toe met een glimlach. Terugkaatsend wat de zon allang wist.

Dit jaar maak ik op 10 juli weer een rondje om de zon.

Als een astronaut zweef ik door de ruimte, kijkend naar de zon, de maan en de aarde. Met net iets meer verwondering, maar ook net iets meer zorgen.

Sterrenstof is overal.